Maskers

geluiden

Mee zingen met een liedje doet iedereen. Zachtjes of uit volle borst, het schijnt een prettig gevoel te genereren. Bij mij dus niet! Ik hoor geen woorden, in welke taal dan ook. Ik hoor alleen geluiden. Mooie, boeiende, harde, zachte, lelijke en vreselijke geluiden. Als ik al eens mee probeer te zingen zijn het niet bestaande woorden, maar meer geluiden. Wegzweven op geluiden, door een ritme “gepakt” worden, geluiden lichamelijk “voelen”, daar zit mijn muziek. Als kind, ik weet het nog goed, maakte ik geluiden met grassprietjes, holle stengels, stokjes en nog meer van dat. Tijdens mijn bezoek aan het “Operahuis” in Sydney vertelde mijn oom dat bij de opening een Aboriginal  op het hoogste punt op een didgeridoo stond te spelen. Ik wist vaag wat een didgeridoo was, meer niet. Nu ontdek ik allerlei oergeluiden waar ik vreselijk blij van word. Zelfs een didgeridoo gekocht en proberen maar. De geluiden die er uit komen zijn nog niet zoals het zou moeten maar………………ik geniet er enorm van.